Godziny otwarcia: wt-pt: 12.00-18.00 | sob-nd: 12.00-16.00 | pon: nieczynne

tel. +48 22 621 34 14
ul. Dziekania 1, 00-279 Warszawa

Wystawa czasowa „Złote Ogniwa. Dwie katedry, dwa narody”.

Warszawa – Trondheim, Polska – Norwegia. Wspólne korzenie chrześcijańskie, dzieje katedr i ich znaczenie w budowaniu tożsamości i jedności narodu… 

Polska edycja wystawy „Złote ogniwa. Dwie katedry, dwa narody”.

Wystawa czynna od 22 czerwca do 31 października 2017. 
Godziny otwarcia: 12 -18 w tygodniu i 12 -16 w weekendy (poniedziałek MAW zamknięte)
Opisy z językach: polskim, angielskim i norweskim.

Pierwsza wystawa miała miejsce w Trondheim, gdzie została uroczyście otwarta 18 kwietnia 2015 r. przez Metropolitę Warszawskiego Kardynała Kazimierza Nycza, Biskup Przewodniczącą Kościoła Norwegii Helgę Haugland Byfuglien, oraz Ambasadora RP w Oslo Stefana Czmura.

Wystawa prezentuje wspólne wątki z historii Polski i Norwegii, Warszawy i Trondheim, katedry św. Jana Chrzciciela i katedry Nidaros. Pokazuje, że jesteśmy krajami z jednej strony odległymi, z drugiej zaś bliskimi sobie.

Przede wszystkim o bliskości naszych narodów świadczy chrześcijańska przeszłość i tradycja, sięgająca głębokiego średniowiecza, gdy nasze narody w podobnym okresie na przełomie pierwszego i drugiego tysiąclecia przyjęły chrzest. Mieliśmy wtedy swoich męczenników, którzy stali się patronami obu krajów: św. Wojciech – Polski, a św. Olaf Haraldsson – Norwegii.
W tamtym okresie Słowian i Skandynawów łączyły też liczne związki dynastyczne, np. córka pierwszego władcy Polski Mieszka I – Świętosława (Sygryda Storrada) była królową Szwecji, Danii i Norwegii.

Historia Warszawy i Trodheim przebiegała nieco inaczej. Trondheim było pierwszą historyczną stolicą Norwegii, centrum administracyjnym i najważniejszym miejscem na duchowej mapie kraju (odpowiednikiem naszego Krakowa). Tu bowiem wybudowana została największa w całej Skandynawii świątynia – katedra Nidaros, gdzie koronowani byli królowie Norwegii. Z czasem stolica kraju przenosiła się na południe, by znaleźć się w Oslo.

Odwrotnie było z Warszawą, która najpierw pozostawała peryferyjnym miasteczkiem, by z czasem, pod koniec XVI wieku, zostać stolicą Polski. Stało się to za sprawą króla pochodzącego ze Skandynawii – Zygmunta III Wazy. Razem z tym rosło znaczenie warszawskiej świątyni św. Jana Chrzciciela, która stała się miejscem czterech ślubów królewskich i koronacji ostatniego króla Polski.

Z losami obu miast splecione były dzieje dwóch katedr. Katedra Nidaros swój okres świetności przeżywała w średniowieczu, potem zaś została poważnie zniszczona, głównie na skutek pożarów, ale też reformacji. Mimo to  nadal stanowiła dla Norwegów ważny punkt odniesienia. W powieści norweskiej laureatki Nagrody Nobla Sigrid Undset „Krystyna córka Lavransa” świątynia ta jest miejscem pielgrzymek bohaterów książki. Co ciekawe, niedawno młody polski pisarz Andrzej Pilipiuk napisał powieść „Droga do Nidaros”, w której główny bohater pracuje właśnie przy rozbiórce ruin katedry w Trondheim.

Warszawska katedra, podobnie jak Nidaros, uległa zniszczeniu, ale w innych okolicznościach, mianowicie zburzyli ją hitlerowcy podczas II wojny światowej.

I dla Norwegów, i dla Polaków – odbudowa katedry stała się symbolem odrodzenia kraju po tragicznych doświadczeniach historycznych. Norwegowie rozpoczęli renowację Nidaros w XIX wieku (1864), a skończyli ją w XX stuleciu. Polacy odbudowali z kolei swą świątynię w ciągu 15 powojennych lat. Dziś oba miejsca są nie tylko cennymi zabytkami architektury, sztuki i kultury, lecz także centrami duchowymi. Dla nas szczególnie ważny jest fakt, że obie świątynie odwiedził nasz rodak papież Jan Paweł II. Niech jego przesłanie o zjednoczonej Europie, zbudowanej na wspólnych fundamentach chrześcijańskiej wiary, pozostanie dla nas aktualne.

  • 13 sierpnia 2017
  • 12:00
Facebook
YouTube