Ziemia i niebo: rozdzielone czy połączone horyzontem? Widnokrąg zakreśla świat Janusza Lewandowskiego. W jego przestrzeni jest jednak miejsce na dziś i na wczoraj, na mitologiczne stwory i biblijne postaci. Jest anioł, który towarzyszy Tobiaszowi, i Salome, która za swój taniec zażądała głowy św. Jana Chrzciciela. Jest byk, który uprowadził Europę,

11 prac wybitnego artysty trafiło w depozyt Muzeum Archidiecezji Warszawskiej. Można i warto je podziwiać do 1 grudnia. 88-letni profesor ASP skromnie ocenia swój wielki dorobek, chociaż zachwycona jego twórczością Elżbieta Dzikowska, która pojawiła się na wernisażu najnowszej wystawy w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, stawia go na równi z Xawerym Dunikowskim.

Ekspozycja prezentuje szkice, gwasze, zapiski krystalizujących się wizji. Są pośród nich projekty brył budowli, polichromii w sakralnych wnętrzach, ale również ikony i ikonostasy. W niektórych niewielkich szkicach zadziwia wprawne i szczegółowe opracowanie ikonografii sakralnego wnętrza, a w innych syntetyczne potraktowanie obiektów - swego rodzaju „notatka”. Niektóre koncepcje pozostają czasem jedynie

− Włosy są doczepione do figury, można je łatwo zdjąć i są pochodzenia zwierzęcego, najpewniej są włosiem końskim. Zostały dodane dużo później niż powstała rzeźba – rozwiewa legendę konserwator Jan Andrzejewski, który towarzyszy prof. Marii Lubryczyńskiej, wybitnej ekspertce w dziedzinie konserwacji drewnianych figur polichromowanych, w konserwacji warszawskiego krucyfiksu. Po renowacji

Przykurzone i mocno przerzedzone włosy Pana Jezusa z najsłynniejszego stołecznego krucyfiksu miały być kiedyś kruczoczarne i rosnące, jak u żywego człowieka. Tak mówi piękna legenda o tym, jak zawsze w Wielki Piątek jedna z cnotliwych warszawskich panien dokonywała postrzyżyn figury. Aż do momentu, kiedy za nożyczki chwyciła prawnuczka zacnego Jerzego