Ekspozycja prezentuje szkice, gwasze, zapiski krystalizujących się wizji. Są pośród nich projekty brył budowli, polichromii w sakralnych wnętrzach, ale również ikony i ikonostasy. W niektórych niewielkich szkicach zadziwia wprawne i szczegółowe opracowanie ikonografii sakralnego wnętrza, a w innych syntetyczne potraktowanie obiektów - swego rodzaju „notatka”. Niektóre koncepcje pozostają czasem jedynie

− Włosy są doczepione do figury, można je łatwo zdjąć i są pochodzenia zwierzęcego, najpewniej są włosiem końskim. Zostały dodane dużo później niż powstała rzeźba – rozwiewa legendę konserwator Jan Andrzejewski, który towarzyszy prof. Marii Lubryczyńskiej, wybitnej ekspertce w dziedzinie konserwacji drewnianych figur polichromowanych, w konserwacji warszawskiego krucyfiksu. Po renowacji

Przykurzone i mocno przerzedzone włosy Pana Jezusa z najsłynniejszego stołecznego krucyfiksu miały być kiedyś kruczoczarne i rosnące, jak u żywego człowieka. Tak mówi piękna legenda o tym, jak zawsze w Wielki Piątek jedna z cnotliwych warszawskich panien dokonywała postrzyżyn figury. Aż do momentu, kiedy za nożyczki chwyciła prawnuczka zacnego Jerzego

Autorzy tworzyli w trzech różnych epokach. Dzieła Albrechta Dürera, niemieckiego malarza przełomu epoki gotyku i renesansu, uznawane są za jedne z najwybitniejszych w dziedzinie drzeworytu i miedziorytnictwa. - Dürer ilustrował tekst bardzo dosłownie, aczkolwiek w sposób bardzo pomysłowy. Jego grafiki zawierają bardzo dużo treści i są szalenie ilustracyjne, chciał na

Twórcy sięgnęli do różnych dyscyplin sztuki, technik i technologii. Na wystawie w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zobaczymy obrazy olejne, akrylowe i akwarele – wśród nich malarstwo Marleny Wąsowskiej, Tomasza Bieńka, Agaty Kotlarczuk, Larysy Jaromskiej, w tym cykl prac Ann Kate: Piękno w ciemności świeci. Prezentowane są grafiki o. Tomasza Biłki z

Wystawa jest okazją do spojrzenia na ikonę jako dzieło sztuki, pracę konserwatora, która łączy ogromną wiedzę i kunszt, oraz na ikonę jako obraz służący kontemplacji, modlitwie; wizerunek, który angażuje nasze zmysły, wrażliwość i rozwija duchowość. Czytaj całość: https://warszawa.gosc.pl/doc/5440220.Jak-sie-pisze-ikone

Ekspozycja w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zatytułowana „Czas śmierci/Czas życia” składa się z 50 ikon. Obrazy powstały podczas X Międzynarodowych Warsztatów Ikonopisów we wrześniu ubiegłego roku w Nidzicy, w których wzięło udział 40 malarzy z Polski, Ukrainy, Litwy i Serbii. Ich twórczości przyświecały słowa wypowiedziane przez Chrystusa w Betanii, u grobu

Ornat kard. Kakowskiego uszyty z zakazanych przez zaborcę pasów kontuszowych, szabla ks. gen. Stanisława Brzóski z inskrypcją „Boże, zbaw Polskę” i XVIII-wieczny obrazek Matki Bożej, który przechowywała na zesłaniu matka abp. Szczęsnego Felińskiego, ze wzruszającą modlitwą do Panienki Jasnogórskiej… Ponad 100 przedmiotów kultu, paramentów liturgicznych, obrazów i listów znalazło się

Obecnie nowoczesne Muzeum na trzech kondygnacjach o łącznej powierzchni 1200 m. kw. gromadzi i eksponuje dzieła sztuki religijnej i świeckiej. Na kolekcję, liczącą blisko 20 tysięcy obiektów, składają się meble, zegary stojące, tkaniny liturgiczne, złotnictwo, rzeźba, malarstwo, rysunek i grafika. Wśród szat liturgicznych znaczące miejsce zajmują ornaty z pasów kontuszowych.

Nosi tytuł: „Beksiński. In hoc signo vinces”, którego długi człon oznacza: „pod tym znakiem zwyciężysz” i nawiązuje do słów, jakie w 312 r. pod świecącym krzyżem na niebie miał usłyszeć Konstantyn Wielki w czasie marszu na Rzym. Na parterze budynku (ul. Dziekania 1) zobaczymy 20 obrazów, niespełna 30 zdjęć i